Dzwonnica z cegły, remontowana była w latach 1754 i 1863 r. oraz w XX w. (została wpisana do rejestru zabytków decyzją nr 25/81/131 z dnia 30.03.1981r.). Czworoboczna, na planie prostokąta, trzykondygnacyjna, zwieńczona od wschodu i zachodu schodkowymi szczytami. W przyziemiu, we wnękach nad wejściem, barokowa rzeźbiona grupa Ukrzyżowania (XVIII w.). W murze kuny żelazne XVIII w.

Kurpie to kraina kapliczek i krzyży przydrożnych.

„Figur na Kurpiach jest tyle, ile skrzyżowań dróg wiejskich i gościńców” – pisał A. Chętnik.

Licznie rozsiane stanowią jedno z ważniejszych znamion zewnętrznych wyróżniających to terytorium od innych sąsiadujących z nim obszarów. Kapliczki były i są świadectwem głębokiej, silnie zakorzenionej wiary tutejszych mieszkańców. Swojskiego uroku dodają im miejsca, w których się znajdują. Stare drzewa i otulająca je soczysta zieleń skłaniają do refleksji, potęgując religijne doznania i wrażenia.
Na wyjątkowość i niepowtarzalność kapliczek wpływa dodatkowo ich różnorodność. Drewniane czterospadowe, murowane czy skrzynkowe umieszczone na przydrożnych krzyżach to te, które zostały sfotografowane przez młodych uczestników projektu i zamieszczone w tym albumie.
Dbajmy o kapliczki, bo mieszkają w nich wystrugani Święci i Madonny. To nasza teraźniejszość, historia, kultura, wiara nasza i naszych ojców. Nie dajmy jej umrzeć.